ครั้งแรกที่ได้พบ..เหตุแห่งสมาธิ..

ผ่านมาประมาณ 3 ปีกว่าได้แล้วมั้ง..แต่ก็ยังพอจะจำเหตุการณ์ในครั้งได้นะ... อันที่จริง นายทองดีก็รู้จักการนั้งสมาธิมาตั้งแต่เรียนประถมได้มั้ง เพราะมีวิชาพุทธศาสนา จะมีการสอนนั้งสมาธิด้วย..นั่งหลับตาขัดสมาธิ ขาขวาทับขาซ้าย..มือขวาทับมือซ้าย..แล้วหายใจเข้า ท่องพุทธ-หายใจออก ท่องโธ....ประมาณนี้ (ตามที่คุณครูสอน)..จากตอนนั้นก็ใช้ชีวิตโดยทั่วไปไม่เคยรู้เลยว่า ไอ้ทำแบบนั้นมันได้อะไร และเป็นอย่างไร..จนคืนนั้นมันเกิดความอยากในการนั่งสมาธิขึ้นมา ก็ทำตามที่คุณครูเคยบอกนั้นแหละ..กราบที่หมอนสามครั้ง ก็เริ่ม ภาวนา พุทโธ ไปเรื่อย ๆ ตามที่เคยทำมา...มันก็ไม่เห็นได้เรื่องขึ้นมา มันก็มีแค่พุทโธอยู่อย่างนั้น ในขณะที่คิดกลับถอนหายใจออกมา อยู่ ๆ ใจมันก็เกิดลืมพุทโธ ขึ้นมา กลับไปรู้สึกว่าตัวเองมีการหายใจเข้า หายใจออก ใจมันก็บอกตัวเองว่า

"ไหนดูซิ เราจะหายใจเข้า หายใจออกได้เท่าไร"

ซักพักก็รู้สึกว่า การหายใจเข้า หายใจออก มันวิ่งวนเป็นวงกลม คือวิ่งเข้า แล้วก็วิ่งออก ก็เลยนั่งดูวงกลมของการหายใจไปเรื่อย ๆ จนกระทั้งเกิดตกใจที่ตัวเองเกิดมีอาการเหมือนวูบขึ้นมา มันก็เลยกลัว ก็รีบลืมตาขึ้น..แล้วก็ไม่นั่งต่อเลย..เพราะอยู่คนเดียวในห้องนอน แล้วก็ปิดไปมืด ๆ ด้วย..

เหตุการณ์ในครั้งนั้น หากดูผิวเผินเหมือนไม่มีอะไร แต่ในความจริงมันเกิดกระบวนการต่าง ๆ ขึ้นมากมาย ตามหลักของธรรมชาติ และเป็นเหตุให้นายทองดี หันมาสนใจในคำสอนของพุทธศาสนามากขึ้น...