ทำไมต้องเป็นพุทโธ..

ครั้งก่อนนายทองดีเคยพูดถึง"ธรรมชาติของจิต " ไว้ว่า..มันไม่อยู่นิ่ง มันชอบวิ่งกระโดดไปมา..(ไม่ใช่หมานะครับ..จิตของเราครับ :)..) แล้วมันจะเกิดสมาธิเมื่อไรหล่ะ..นายทองดีก็บอกว่า..เมื่อเราเข้าใจว่ามันเป็นอย่างนั้นไปตามธรรมชาติของมันเอง...แต่ฟังดูเข้าใจยากและทำได้ยากมากครับ..เมื่อก่อนนายทองดีก็เป็นครับ ดังนั้นเราจะทำอย่างไรหล่ะ..บรมครูของเราองค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงเข้าใจกระบวนการธรรมชาตินี้ได้อย่างละเอียดทะลุปรุโปร่งทุกกระเบียดนิ้ว..และทรงสั่งสอนเวไนยสัตว์..จนมาถึงตัวเรา..2550 ปี..
จากการที่ธรรมชาติจิตมันไม่อยู่นิ่ง จึงมีการสร้างอุบายให้จิตมันอยู่นิ่งขึ้นมา..ซึ่งก็คือ คำภาวนา พุทโธ นี่เอง โดยทำให้จิตมันมาเกาะอยู่ที่คำภาวนา พุทโธ พุทโธ จะได้ไม่ฟุ้งซ่านไปที่อื่น..ฟังดูแล้วก็งง..เพราะตัวนายทองดีก็ไม่เคยเห็นภาพว่าจิตมันจะมาเกาะแล้วนิ่งอยู่ที่พุทโธยังไง..แต่หากจะอธิบายให้เห็นภาพตามแบบนายทองดี..ก็ขออธิบายดังนี้ครับ
สมมุติมีลูกหมาตัวหนึ่ง น่ารัก แต่ดื้อมากไม่ยอมอยู่นิ่งเลย เดี่ยวก็วิ่งไปนู้นไปนี้ เราเห็นแล้วก็อยากได้ แต่พอเราเดินเข้าไปหามัน มันก็ถอยหนี พอเราวิ่งไล่จับมัน มันก็วิ่งหนีหางจุกตูด..ทำไงดีหล่ะถึงจะได้มันมาเลี้ยง..ดังนั้นก็เลยไปซื้อขนมมาถุงหนึ่ง..แล้วก็เดินไปหยุดอยู่หน้ามัน..ต่างคนก็รอดูท่าทีของกันและกัน..เรารู้ว่าถ้าเดินไปหามันต้องวิ่งหนีอีกแน่ ๆ ..ก็เลยหยิบขนมขึ้นมาชิ้นหนึ่ง โยนให้มัน..มันก็ทำท่าตกใจแต่ก็ยังรักษาที่ทีอยู่..เราก็โยนให้มันอีกชิ้นหนึ่ง..มันก็เดินเข้ามาดมดู..เราก็โยนให้มันอีก..มันก็คาบขึ้นมาแล้ววิ่งออกไปกินอยู่ไกล ๆ ...เมื่อหมดมันก็หันมามองหน้าเรา..เราก็เทขนมลงกองหนึ่ง..มันวิ่งเข้ามาหาเราแล้วก็กินขนมจนหมด..แล้วก็มองหน้าเรา คราวนี้เราก็เทขนมให้มันหมด..มันก็กินใหม่จนหมดเกลี้ยง..ตอนนี้เราก็สามารถลูบหัว ลูบหางมันได้ หยอกล้อเล่นกับมันได้..ต่างคนต่างก็มีความสุข..เมื่อเล่นกันซักพักจนเบื่อ..เจ้าหมาน้อยก็วิ่งออกไปตามทางทีมันชอบ..เราก็ยืนดูมันวิ่งออกไปแบบมีความสุข..
วันต่อมาเรากลับมาที่เดิม เห็นเจ้าหมาน้อยตัวเดิม คราวนี้มันหันมามองเรา..เราเรียกมัน"เจ้าหมาน้อย" มันก็วิ่งมาหา มาเล่นกับเราอีกโดยไม่ต้องมีขนมมาล่อมันเลย..
เจ้าหมาน้อย ก็ เหมือนกับจิตเรา....ขนมก็เหมือน คำภาวนาพุทโธ ซึ่งคำภาวนานี้อาจเป็นอย่างอื่นก็ได้ แล้วแต่เจ้าหมาน้อยมันจะชอบ..อาจเป็นไก่ถอดก็ได้ (จากพุทโธ ก็เป็น ยุบหนอ พองหนอ ก็แล้วแต่) ที่ทำให้จิตเราอยู่นิ่งได้..จะเห้นว่ากว่าจะเล่นกับมันได้เราต้องคอย ๆ ทำให้มันเข้ามาหาโดยใช้ขนมล่อ..จิตเราก็เหมือนกันถูกล่อด้วยพุทโธ..เมื่อหยอกล้อกับหมาน้อยเรามีความสุข..ก็เหมือนกับที่จิตมีความสงบ..และเช่นกันเราไม่ใช่เจ้าของหมาน้อย..เราก็ไม่ใช่เจ้าของจิตซักพักมันก็จากเราไป..และเราก็เริ่มเรียกมันใหม่ด้วย..พุทโธ