พุทโธหาย...ลมหายใจโผล่...พุทโธโผล่..ลมหายใจหาย

ในที่สุดนายทองดีก็รู้แล้วว่า..จะเริ่มหลอกล่อจิตให้เริ่มอยุ่นิ่ง ๆ ได้อย่างไร..แม้ว่าจะทราบอยู่แล้วว่า ธรรมชาติของจิต มันจะคิดอะไรต่ออะไรของมันอยู่ตลอดเวลา..พุทโธ..คือสิ่งที่เริ่มให้จิตเข้ามาสนใจ...เมื่อผ่านไปจิตมันก็เริ่มวิ่งออกไปอีก..ก็รีบดึงมันกลับมาด้วยพุทโธอีก...สู้กันอยู่อย่างนี้.หลายครั้ง หลายครา..จนกว่าจะยอมแพ้กันไปข้างหนึ่ง...
แต่สิ่งที่เกิดขึ้นรู้สึกได้กับพุทโธ..ทุก ๆ ครั้ง ก็คือ..ลมหายใจ ซึ่งเป็นสิ่งที่นายทองดีรู้แล้ว..แต่เกิดคำถามขึ้นมาในขณะนั้นว่า..พุทโธเกิดขึ้นก่อน..หรือ ลมหายใจเกิดขึ้นก่อน..หรือมันเกิดพร้อม ๆ กัน...ด้วยระยะเวลาที่นายทองดีเฝ้าสังเกตุ เฝ้าเรียนรู้ ในขณะที่พยามสร้างสมาธินั้นพบว่า..มันไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นก่อนกันเลย...และมันก็ไม่ได้เกิดพร้อมกันเลย..อาการรับรู้ต่อสองอย่างนี้มันห่างกันแค่นิดเดียวจริง ๆ ..เพราะใน ขณะที่เราคิดว่าเรากำลังหายใจ..จิตมันก็ลืมพุทโธมารับรู้ว่าเราหายใจ..และบ้างที่ ในขณะ ที่เราคิดว่าเราท่องพุทโธ..จิตมันก็ลืมอาการหายใจมารับรู้ว่าเราท่องพุทโธอยู่....เป็นอย่างนี้เสมอเวลาที่นายทองดีสังเกตุ..นั้นเป็นเพราะว่าธรรมชาติของจิต..มันรับรู้ได้แค่ที่ละอย่างเท่านั้น..ถ้าใครไม่เชื่อลองสังเกตุดูนะครับว่า..ใช่ไหม