๒. ​การฝึกตนดี​แล้ว​จึง​ฝึก​ผู้​อื่น​ ​ชื่อว่าทำ​ตามพระพุทธเจ้า

ปุริสทมฺมสารถิ​ ​สตฺถา​ ​เทวมนุสฺสานํ​ ​พุทฺ​โธ​ ​ภควา​

​สมเด็จพระบรมศาสดาสัมมาสัมพุทธเจ้า​ ​ทรงทรมานฝึกหัดพระองค์จน​ได้​ตรัสรู้พระอนุตตรสัมมาสัมโพธิญาณ​ ​เป็น​ ​พุทฺ​โธ​ ​ผู้​รู้ก่อน​แล้ว​จึง​เป็น​ ​ภควา​ ​ผู้​ทรงจำ​แนกแจกธรรมสั่งสอนเวไนยสัตว์​ ​สตฺถา​ ​จึง​เป็น​ครูของเทวดา​และ​มนุษย์​ ​เป็น​ผู้​ฝึกบุรุษ​ผู้​มีอุปนิสัยบารมีควรแก่การทรมาน​ใน​ภายหลัง​ ​จึง​ทรงพระคุณปรากฏว่า​ ​กลฺยา​โณ​ ​กิตฺติสทฺ​โท​ ​อพฺภุคฺคโต​ ​ชื่อเสียงเกียรติศัพท์อันดีงามของพระองค์ย่อมฟุ้งเฟื่องไป​ใน​จตุรทิศจนตราบ​เท่า​ทุกวันนี้​ ​แม้พระอริยสงฆ์สาวกเจ้า​ทั้ง​หลายที่ล่วงลับไป​แล้ว​ก็​เช่นเดียว​กัน​ ​ปรากฏว่าท่านฝึกฝนทรมานตน​ได้​ดี​แล้ว​ ​จึง​ช่วย​พระบรมศาสดาจำ​แนกแจกธรรม​ ​สั่งสอนประชุมชน​ใน​ภายหลัง​ ​ท่าน​จึง​มี​เกียรติคุณปรากฏเช่นเดียว​กับ​พระ​ผู้​มีพระภาคเจ้า​ ​ถ้า​บุคคล​ใด​ไม่​ทรมานตน​ให้​ดีก่อน​แล้ว​ ​และ​ทำ​การจำ​แนกแจกธรรมสั่งสอนไซร้​ ​ก็จัก​เป็น​ผู้​มี​โทษ​ ​ปรากฏว่า​ ​ปาปโกสทฺ​โท​ ​คือ​เป็น​ผู้​มีชื่อเสียงชั่วฟุ้งไป​ใน​จตุรทิศ​ ​เพราะ​โทษที่​ไม่​ทำ​ตามพระสัมมาสัมพุทธเจ้า​ ​และ​พระอริยสงฆ์สาวกเจ้า​ใน​ก่อน​ทั้ง​หลาย​